Elises gehandicapte zoon zat gillend in een busje en niemand mocht hem eruit halen

0
4758

‘O jee,’ zegt een onbekende man voor de deur als hij mijn zoon Ties ziet. De trouwe chauffeur van het leerlingenvervoer, die Ties elke dag met dezelfde grap begroet – door ‘Knibbel Knabbel Knuistje’ door de brievenbus te roepen – is ziek. ’s Ochtends en ’s middags krijgt hij andere chauffeurs.

Die tien verschillende gezichten hebben één ding gemeen. Ze begroeten Ties met ‘O jee’. Soms deinzen ze alleen maar achteruit. Want hij zit in een rolstoel, een elektrische nog wel, en daar weten ze zich geen raad mee.

Wat als er brand is?
Ties is al 2 weken van slag en onzeker. Zijn vaste baken – Masja de chauffeur – is opeens verdwenen en alle vervangers lijken wel bang voor hem. Het komt er elke dag op neer dat ík hem het busje in manoeuvreer en maar hoop dat ze onderweg geen pech krijgen. Of brand. Ik weet wel wie dan als laatste gered wordt, of helemaal niet.

Ik denk aan de keer dat ik op mijn werk gebeld werd door school. De lift van het busje was kapot, dus Ties kon er niet meer uit. Alle andere kinderen wel, maar Ties niet. Ik hoorde hem gillen op de achtergrond. ‘Kan niemand hem eruit tillen?’ vroeg ik. Nee, dat mocht niet. Het was niet de verantwoordelijkheid van school. De chauffeur zelf dan? Nee, die mocht ook niet zomaar aan Ties komen. Er zat een gillend kind in de bus en het enige wat wie dan ook mocht doen, was toekijken.

De rolstoel bleef erin
“Ik rij je er nú naartoe”, zei mijn collega, zelf toen nog kinderloos. We werken al jaren samen als freelanceteam, hij weet veel over Ties, hoewel ik nooit echt in detail treed. In zijn glimmende Audi scheurden we de oprit van de mytylschool op. Ties gilde niet meer, een lieve juf zat naast hem en zong liedjes. De buschauffeur stond buiten te roken.

Samen met mijn collega tilde ik Ties uit de bus. De rolstoel bleef erin. Met Ties, die niet zelfstandig kan zitten, tegen mij aangeleund, pufte ik uit op de achterbank. Hij rook naar poep. Ik maakte me zorgen om de leren bekleding. Mijn collega kon er niet over uit: “Wat een idioten allemaal!”

Ik was blij dat hij er was. Niet alleen omdat hij met Ties kon helpen, maar ook omdat sommige dingen gewoon niet zijn uit te leggen.

Elise van der Velde (49) is getrouwd met Remco (48) en moeder van drie: Ties (16, lichamelijk en verstandelijk gehandicapt), Rijk (13) en Loes (10). Ze is tekstschrijfster en partner bij Lotje&co, het grootste platform voor gezinnen met een zorgintensief kind. Vanaf nu schrijft ze wekelijks een column voor Libelle.nl.

Bron: Libelle DOOR ELISE VAN DER VELDE

DELEN